تولید رهگیرهای ارزان برای شکار پهپادهای ایرانی
فرح استاکمن و اسماعیل نار / نیویورک تایمز / ۲۳ اوت ۲۰۲۶
در انبار کوچکی در امارات متحده عربی، کارگران تا ۱۲ ساعت در روز را صرف سر هم کردن قطعات تولیدشده با چاپگر سهبعدی میکنند تا رهگیرهایی بسازند که با سرعتی تا ۳۲۰ کیلومتر در ساعت قادرند پهپادهای ایرانی را در آسمان منهدم کنند.
این تأسیسات که ماه گذشته راهاندازی شد، توسط «پاوروس» (Powerus)، استارتآپی واقع در وست پالم بیچِ فلوریدا، برای ساخت رهگیرهای کمهزینه مورد استفاده قرار میگیرد.
این کارخانه نخستین ورود این شرکت به خاورمیانه و بخشی از برنامهٔ آن برای تبدیل شدن به یک تأمینکنندهٔ جهانی است. سخنگوی شرکت گفت کارخانههای وابسته به پاوروس ماهانه حدود ۳,۰۰۰ رهگیر پهپاد تولید میکنند و این شرکت در تلاش است تا شبکهای از کارخانهها را ایجاد کند که تولید جهانی را تا اواسط سال ۲۰۲۷ به ۱۵,۰۰۰ عدد در ماه برساند. این شرکت هویت مشتریان یا سازندهٔ پیمانکار خود در امارات را به صورت عمومی افشا نکرده است.
دستیابی به این ارقام مستلزم تغییری کامل در نحوهٔ انجام کارها در صنعت دفاعی است؛ صنعتی که به کند، بوروکراتیک و پرهزینه بودن شهرت دارد. برای برآورده کردن تقاضای فوری کشورهای متحد آمریکا که معرض تهدید قرار دارند، پاوروس با سازندگان محلی در مناطقی که به این رهگیرها نیاز است، همکاری کرده است. این امر به شرکت اجازه میدهد تا به جای ساخت کارخانههای جدید در ایالات متحده و صادرات تسلیحات، آنها را به سرعت در کارخانههای موجود تولید کند.
جنگ ایران برنامههای دیرینهٔ امارات و دیگر کشورها را برای ساخت تسلیحات بیشتر در داخل مرزهای خود شتاب بخشیده است. زیرساختهای غیرنظامی امارات پس از آغاز جنگ در ماه فوریه، به شدت هدف قرار گرفت؛ چرا که ایران کوشید نفوذ و قدرت اهرم فشار خود را بر نماد شکوفایی جهانی در منطقه به رخ بکشد. اکنون با کاهش ذخایر ساخت آمریکا، نیاز به رهگیرهای بیشتر حیاتی شده است. بیش از ۵۰۰ موشک بالستیک و بیش از ۲۲۰۰ پهپاد ایرانی به سمت اهدافی در امارات شلیک شده است. این حملات دستکم ۱۵ کشته و صدها زخمی برجای گذاشته، یک پالایشگاه نفت را تعطیل و دو مرکز دادهٔ شرکت آمازون را ویران کرده است.
رهگیرها مانند موشکهای کوچک هستند که برای برخورد با تهدیدات هوایی و نابودی آنها پیش از رسیدن به اهدافشان طراحی شدهاند. رهگیری که پاوروس توسعه داده و «گاردین» (Guardian) نام دارد، حدود ۵۰۰۰ دلار قیمت دارد و بر اساس یک طرح اوکراینی ساخته شده که در برابر پهپادهای شاهد روسیه مؤثر بوده است.
شرکت پاوروس گاردینها را بهگونهای طراحی کرده که مونتاژ آنها نسبتاً ساده باشد، زیرا قطعات مانند قطعات لگو به هم متصل میشوند و از ریزتراشهها و ماژولهای مکانیابی GPS تجاری موجود در بازار استفاده میکنند. آنها نمیتوانند موشکهای بالستیک را آنطور که رهگیرهای PAC-3 شرکت لاکهید مارتین رهگیری میکنند منهدم سازند، اما پهپادهای شاهد رایجترین شکل حملات ایران هستند.
مایکل سیننسکی، همبنیانگذار و معاون ارشد بخش بازاریابی پاوروس گفت که این شرکت آموزشها، قطعات و نرمافزارهای مورد نیاز برای مونتاژ رهگیرها را برای یک مشتری در خاورمیانه در اختیار یک پیمانکار اماراتی قرار داده است؛ ترتیبی که برای سرعت بالا طراحی شده است.
کارگران این کارخانه که اکثراً فیلیپینی و چینی هستند، روزانه حدود ۳۰ رهگیر میسازند و هدف آنها این است که به زودی این تعداد به ۱۰۰ عدد در روز برسانند.
این شرکت هفتهٔ گذشته اعلام کرد که یک قرارداد تجاری به ارزش ۲۲ میلیون دلار برای حفاظت از زیرساختهای نفت و گاز در خاورمیانه امضا کرده است. علاوه بر این، پاوروس با یک شرکت دفاعی در نزدیکی بمبئی برای ساخت رهگیر در هند همکار شده است.
در حالی که دولت ترامپ به تأمینکنندگان برای تحویل سریعتر تسلیحات فشار میآورد، حتی بزرگترین شرکتهای دفاعی نیز به سمت الگوی تولید مشترک و سیستمهای کمپیچیدهتر حرکت میکنند. به عنوان مثال، لاکهید مارتین که معمولاً تسلیحات را در کارخانههای آمریکا میسازد و آنها را به مشتریان مورد تأیید دولت در خارج از کشور ارسال میکند، در ماه ژوئیه اعلام کرد که یک رهگیر کمهزینهتر را در اروپا با شرکای اروپایی تولید خواهد کرد. اگرچه قیمت این سلاح حدود ۲ میلیون دلار خواهد بود — حدود نصف قیمت PAC-3 که شناختهشدهترین مدل آن است — اما انتظار نمیرود تا پیش از سال ۲۰۲۸ آزمایش شود.
برت ولیکوویچ، مدیر ارشد عملیات پاوروس گفت که کل این صنعت در حال حرکت به سمت مدل کسبوکار این شرکت است.
او گفت: «وقتی بزرگترین پیمانکار دفاعی جهان PAC-3 را با مشارکت سازندگان اروپایی میسازد، این یعنی صنعت اذعان دارد به آنچه چهار سال گذشته نشان داد: شما نمیتوانید یک نبرد مدرن را از یک قاره یا یک تأسیسات واحد تأمین کنید. تولید باید در نزدیکی جایی باشد که به آن نیاز است.»
پاوروس تنها شرکت آمریکایی نیست که در امارات رهگیر میسازد. در ماه اکتبر، شرکت «ریتیون» (Raytheon) از همکاری مشترکی برای ساخت رهگیرهای «کایوتی» (Coyote) خود در آنجا خبر داد. بر اساس گزارشی از مرکز امنیت نوین آمریکا (یک اندیشکده در واشنگتن)، هزینهٔ تخمینی هر رهگیر ۱۲۶,۵۰۰ دلار است.
همچنین پاوروس با رقابت بیشتری بر سر قیمت مواجه خواهد شد. به گفتهٔ یک سخنگو، «نِروس» (Neros)، استارتآپی در تورنسِ کالیفرنیا، در حال توسعهٔ یک پهپاد رهگیر به نام «باندیت» (Bandit) است که پایهایترین مدل آن حدود ۵۰۰۰ دلار قیمت دارد.