الکس تامپسون، هالی اوترباین / آکسیوس
▪️ شورش دموکراتها به سبک «تیپارتی»؛ محصول یک دهه انباشت نارضایتی
رهبران حزب دموکرات بهطور فزایندهای نگراناند که با نسخهای از شورش «تیپارتی» جمهوریخواهان در ۱۷ سال پیش روبهرو شدهاند؛ شورشی که ممکن است نتوانند آن را مهار کنند.
اهمیت موضوع: موج اخیر پیروزیهای سوسیالیستهای دموکرات و چهرههای خارج از ساختار رسمی حزب در انتخابات مقدماتی، آن هم در برابر نامزدهایی که رهبری حزب شخصاً برگزیده بود، دموکراتهای جریان اصلی را شوکه کرده است. اما خشم درون حزب، حاصل انباشتهشدن نارضایتیهایی است که طی یک دهه شکل گرفتهاند.
موضوع فقط اختلاف میان مترقیها و میانهروها نیست؛ بلکه تقابل میان افراد درون ساختار قدرت (اینسایدرها) و «افراد خارج از بدنه اصلی»(اوتسایدرها) است؛ در شرایطی که بسیاری از رأیدهندگان دموکرات از عملکرد حزب خود ناراضیاند.
برخی دموکراتها اکنون معتقدند که حزب در آستانه ظهور شخصیتی شبیه به ترامپ در سال ۲۰۲۸ قرار دارد؛ فردی که بتواند به خشم و نارضایتی اعضای حزب جهت و بیان سیاسی بدهد.
دن فایفر، از مشاوران ارشد سابق باراک اوباما و از مجریان پادکست «Pod Save America»، این هفته گفت: «کاملاً روشن است که گروههای چپگرا ــ از جمله عدالتخواهان دموکرات (Justice Democrats)، سوسیالیستهای دموکرات آمریکا (DSA) و سازمان Our Revolution ــ در سازماندهی، جذب منابع مالی، فعالیت میدانی و مانور سیاسی از نهادهای سنتی حزب پیشی گرفتهاند... این اتفاق در حال رخ دادن است.»
ریشههای نارضایتی: افزایش بیاعتمادی رأیدهندگان دموکرات به رهبری حزب و استقبال آنان از چهرههای چپگرا و پوپولیستِ خارج از ساختار رسمی، ریشه در پیروزی دونالد ترامپ بر هیلاری کلینتون در انتخابات سال ۲۰۱۶ دارد.
در انتخابات مقدماتی همان سال، اعضای کمیته ملی دموکرات و نخبگان حزب کمک کردند تا کلینتون در رقابت با سناتور ورمونت، برنی سندرز، که به نماد جناح مترقی تبدیل شده بود، نامزد نهایی حزب شود.
افراد بانفوذ حزب تعداد مناظرههای انتخاباتی را محدود کردند و همچنین توافقهای مالی مشترک غیرمعمولی میان کمیته ملی دموکرات و ستاد انتخاباتی کلینتون برقرار شد. در سال ۲۰۱۶ نیز انتشار ایمیلهای داخلی توسط ویکیلیکس نشان داد که کمیته ملی دموکرات نسبت به سندرز جانبدارانه عمل کرده است.
در سال ۲۰۲۰ نیز جریان اصلی حزب دموکرات برای جلوگیری از پیروزی سندرز در رقابتهای مقدماتی، پشت سر جو بایدن صف کشید؛ زیرا او را نامزدی میدانست که شانس بیشتری برای شکست ترامپ دارد. بایدن در نهایت نیز با اختلافی اندک پیروز انتخابات شد؛ آن هم در حالی که ترامپ به دلیل مدیریت آشفته همهگیری کووید-۱۹ تحت فشار بود.
دوران ریاستجمهوری بایدن محبوبیت چندانی نداشت و بسیاری آن را فاقد پویایی و انرژی لازم میدانستند. با این حال، او بسیاری از سیاستهای مورد حمایت سندرز و دیگر چهرههای چپ را پذیرفت؛ از جمله اجرای سختگیرانه قوانین ضدانحصار، سرمایهگذاریهای عظیم در حوزه انرژی پاک و حمایت گسترده از اتحادیههای کارگری.
سپس در سال ۲۰۲۴، رهبران حزب دموکرات با این تصور نادرست همراه شدند که بایدن ۸۱ ساله توانایی خدمت در یک دوره دوم ریاستجمهوری را دارد.
پیروزی ترامپ در انتخابات ۲۰۲۴ عملاً بخشی از رأیدهندگان دموکرات را که پیشتر دوره اول ریاستجمهوری او را یک استثنا و اتفاقی موقت میدانستند، رادیکالتر کرد. بسیاری از این رأیدهندگان اعتماد خود را به رهبری حزب از دست دادند و زمینه برای شورشی فراهم شد که جناح چپ به آن دامن زده است.
وضعیت کنونی: در چنین فضایی، نامزدهای چپگرا، مستقل از ساختار رسمی حزب و سوسیالیستهای دموکرات در طول دومین دوره ریاستجمهوری ترامپ، در نقاط مختلف آمریکا به پیروزیهای متعددی دست یافتهاند.
سوسیالیستها و مترقیها پس از انتخاب زهران ممدانی بهعنوان شهردار نیویورک در سال گذشته، هفته گذشته نیز موفق شدند دو عضو فعلی مجلس نمایندگان از حزب دموکرات را در انتخابات مقدماتی این شهر شکست دهند.
نامزدهای مورد حمایت سازمان سوسیالیستهای دموکرات آمریکا (DSA) در انتخابات مجلس قانونگذاری ایالت نیویورک در هشت رقابت پیروز شدند و تنها در یک رقابت شکست خوردند؛ این در حالی بود که در چندین حوزه، رقبای آنان هزینههای انتخاباتی بسیار بیشتری صرف کرده بودند. (نتیجه یک رقابت دیگر هنوز مشخص نشده است.)
جنیس لوئیس جورج، سوسیالیست دموکرات، در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات برای شهرداری واشنگتن دیسی پیروز شد و با وعده مقابله با بحران هزینههای زندگی و ایستادگی در برابر ترامپ، رأیدهندگان جوان را به میدان آورد.
گراهام پلاتنر، که سابقه خدمت در تفنگداران دریایی آمریکا را دارد، بهراحتی جانت میلز، فرماندار ایالت مین، را شکست داد و نامزد دموکراتها برای کرسی سنای آمریکا شد؛ کرسیای که میتواند در انتخابات نوامبر سرنوشت کنترل سنا را تعیین کند.
در یکی از حوزههای رقابتی مجلس نمایندگان در کالیفرنیا، رندی ویگاس که از حمایت برنی سندرز و نماینده نیویورک، الکساندریا اوکاسیو-کورتز (AOC) ــ یکی از چهرههای بالقوه انتخابات ریاستجمهوری ۲۰۲۸ ــ برخوردار بود، بر جسمیت بینز، گزینه مورد حمایت رهبری حزب دموکرات، غلبه کرد.
در پنسیلوانیا نیز کریس رب، سوسیالیست دموکرات مورد حمایت اوکاسیو-کورتز، در انتخابات مقدماتی برای یک کرسی خالی مجلس نمایندگان بر رقبایی که به جریان اصلی حزب نزدیکتر بودند، پیروز شد.
سم فورستاگ نیز در مونتانا با حمایت سندرز و اوکاسیو-کورتز، رقبای میانهروتر خود را شکست داد و نامزد حزب برای یک کرسی کنگره شد.
همچنین آدام هماوی، که برای نخستین بار نامزد انتخابات شده بود، در این ماه در رقابتی شلوغ برای یک کرسی مجلس نمایندگان از ایالت نیوجرسی پیروز شد؛ او نیز از حمایت سندرز و اوکاسیو-کورتز برخوردار بود.
دیدگاه حامیان این جریان: کریس رب در گفتوگو با آکسیوس اظهار داشت که قانونگذاران مترقی تازهوارد میتوانند از «فراکسیون آزادی» در مجلس نمایندگان آمریکا درس بگیرند؛ گروهی از جمهوریخواهان جنجالی که در سال ۲۰۱۵ از دل جنبش تیپارتی بیرون آمد و حزب جمهوریخواه را به سمت راست سوق داد.
او گفت: «اگر اکثریت دموکراتها در مجلس اندک باشد، یا حتی چندان بزرگ نباشد، وجود یک بلوک رأیگیری منضبط و مترقی به معنای قدرت است. حتی اگر این قدرت صرفاً جنبه دفاعی داشته باشد؛ یعنی بگوییم: “نه، به این طرح رأی نمیدهیم، دوباره تلاش کنید.”»
دیدگاه مخالفان: البته بسیاری از نمایندگان فعلی و نامزدهای مورد حمایت حزب، رقبای چپگرای خود را در انتخابات مقدماتی شکست دادهاند.
برای نمونه، ریچی تورس، نماینده نیویورک، با وجود حمایت آشکارش از اسرائیل، بهراحتی رقیب چپگرای خود را در حوزه انتخابیهاش در منطقه برانکس شکست داد.
حکیم جفریز، رهبر دموکراتها در مجلس نمایندگان، این هفته به خبرنگاران گفت: «اینکه در یکی دو ایالت، چند انتخابات مقدماتی به یک سمت یا سمت دیگر برود، قرار نیست هویت ما را بهعنوان دموکراتهای مجلس نمایندگان تغییر دهد.»
در عین حال، همه اعضای جناح چپ نیز خواهان ایجاد نسخهای از تیپارتی در درون حزب نیستند.
گرگ کاسار، رئیس فراکسیون مترقی کنگره، گفت: «من گروه خود را کاملاً متفاوت از تیپارتی و فراکسیون آزادی میبینم؛ گروههایی که به گمان من، در بسیاری جهات با حزب خود در جنگ بودند.»
گام بعدی: دموکراتها اکنون با دقت چند انتخابات مقدماتی مهم آینده را زیر نظر دارند تا دریابند احساسات ضدساختار حاکم تا چه اندازه گسترش خواهد یافت. از جمله:
▪️چندین انتخابات مقدماتی در ایالت کلرادو، از جمله رقابت فرمانداری و همچنین نبرد انتخاباتی در یکی از حوزههای کنگره در دنور که در آن یک سوسیالیست دموکرات جوان، نمایندهای باسابقه را به چالش کشیده است.
▪️انتخابات مقدماتی فرمانداری ویسکانسین؛ جایی که بسیاری از دموکراتهای این ایالت نگراناند فرانچسکا هونگ، نامزد سوسیالیست دموکرات، بتواند پیروز شود.
▪️انتخابات مقدماتی سنای آمریکا در میشیگان؛ جایی که عبدالسید، نامزد چپگرا، ممکن است بر گزینه مورد حمایت جریان اصلی حزب، هیلی استیونز، نماینده مجلس نمایندگان، غلبه کند.