تد ترنر، بنیانگذار سیانان در ۸۷ سالگی درگذشت
برایان استلتر و اَن اونیل / سیانان
تد ترنر، چهره نوآور رسانهای و نیکوکاری که شبکه سیانان را بنیان گذاشت — شبکهای پیشگام در ارائه اخبار ۲۴ ساعته که انقلابی در تلویزیون خبری ایجاد کرد — روز چهارشنبه در حالی که در کنار خانوادهاش بود، در آرامش درگذشت. این خبر بر اساس بیانیهای از سوی شرکت ترنر اینترپرایزس اعلام شد. او ۸۷ سال داشت.
این تاجر اهل آتلانتا که در ایالت اوهایو به دنیا آمده بود، به دلیل صراحت و بیپرواییاش به «دهان جنوب» شهرت داشت و امپراتوری رسانهای بزرگی بنا کرد که شامل نخستین «سوپراستیشن» تلویزیون کابلی و شبکههای محبوب فیلم و کارتون، و همچنین تیمهای ورزشی حرفهای مانند آتلانتا براوز (Atlanta Braves) میشد.
ترنر همچنین یک قایقران حرفهای در سطح بینالمللی بود؛ نیکوکاری که «بنیاد سازمان ملل متحد» را تأسیس کرد؛ فعال اجتماعیای که برای حذف جهانی سلاحهای هستهای تلاش میکرد؛ و یک محیطزیستدوست که به یکی از بزرگترین مالکان زمین در ایالات متحده تبدیل شد. او نقشی کلیدی در بازگرداندن گاومیشهای آمریکایی به غرب این کشور ایفا کرد و حتی برای آموزش کودکان درباره محیط زیست، کارتون «اپیتان پلانت» را خلق کرد.
با این حال، آنچه بیش از همه او را مشهور کرد، چشمانداز جسورانهاش برای ارائه اخبار از سراسر جهان بهصورت لحظهای و در تمام ساعات شبانهروز بود — ایدهای که سرانجام به موفقیت رسید.
در سال ۱۹۹۱، مجله تایم او را بهعنوان «مرد سال» معرفی کرد، بهدلیل «تأثیرگذاری بر روند رویدادها و تبدیل بینندگان در ۱۵۰ کشور به شاهدان آنی تاریخ».
ترنر در نهایت شبکههای خود را به شرکت «تایم وارنر» فروخت و بعدها از فعالیت تجاری کنار رفت، اما همچنان به سیانان افتخار میکرد و آن را «بزرگترین دستاورد» زندگیاش میدانست.
مارک تامپسون، رئیس و مدیرعامل سیانان جهانی، در بیانیهای گفت: «تد رهبری بسیار درگیر و متعهد، جسور، بیباک و همواره آماده حمایت از شهود و اعتماد به قضاوت خود بود. او روح حاکم بر سیانان بود و همیشه خواهد بود. تد غولی است که ما بر شانههای او ایستادهایم و امروز همگی لحظهای را به یاد او و تأثیرش بر زندگیمان و جهان اختصاص خواهیم داد.»
ولف بلیتزر نیز صبح چهارشنبه هنگام اعلام خبر درگذشت ترنر گفت: «او یک اسطوره بود؛ کسی که با ایجاد نخستین شبکه خبری ۲۴ ساعته، صنعت تلویزیون را متحول کرد.»
پاملا براون، همکار او، افزود: «ما همه بهخاطر تد اینجا هستیم.»
کریستین امانپور نیز گفت: «او آغازگر بود. او باعث افتخار، امید و تلاش ما برای رسیدن به دیدگاهش درباره جهانی بهتر شد.»
ترنر در سال ۲۰۱۸، کمی بیش از یک ماه پیش از تولد ۸۰ سالگیاش، فاش کرد که به نوعی بیماری زوال عقل، یک اختلال پیشرونده مغزی، مبتلاست. اوایل سال ۲۰۲۵ نیز بهدلیل نوع خفیفی از ذاتالریه بستری شد و پس از آن در یک مرکز توانبخشی بهبود یافت.
از ترنر پنج فرزند، ۱۴ نوه و دو نتیجه به یادگار مانده است.
آغاز یک انقلاب در اخبار تلویزیونی
ترنر فعالیت رسانهای خود را در ۲۴ سالگی آغاز کرد، زمانی که پس از خودکشی پدرش، مدیریت شرکت تبلیغات بیلبوردی خانوادگی «Turner Outdoor Advertising» را بر عهده گرفت. او شوک و اندوه خود را در کار فرو برد — اما به ترویج محصولات دیگران برای همیشه قانع نبود.
او ایستگاههای رادیویی خرید و سپس در سال ۱۹۷۰ با خرید یک ایستگاه تلویزیونی در حال افول در آتلانتا به نام «کانال۱۷» وارد عرصه تلویزیون شد. برای افزایش بیننده، برنامههای قدیمی کمدی و فیلمهای کلاسیک پخش کرد و حتی مدتی خودش اجرای برنامه «Academy Award Theatre» را بر عهده گرفت.
در آن زمان، ترنر هنوز به اخبار علاقهای نداشت. او تصمیم گرفت روی ورزش سرمایهگذاری کند و حق پخش بازیهای بیسبال «آتلانتا براوز» را خریداری کرد. بینندگان و آگهیدهندگان به این شبکه جذب شدند و با سودآوری، ترنر به فکر گسترش فعالیتهای تلویزیونی افتاد.
در سال ۱۹۷۶، او سیگنال «کانال۱۷» را از طریق ماهواره پخش کرد و این شبکه به نخستین «سوپراستیشن» تلویزیون کابلی تبدیل شد که به مشترکان سراسر کشور دسترسی داشت.
ترنر سپس تیم «آتلانتا براوز» و بعد تیم بسکتبال «آتلانتا هاوکس» را خرید — هم برای حفظ حقوق پخش تلویزیونی و هم بهدلیل علاقه شخصی.
در حالی که شبکه «WTBS» را گسترش میداد، هدفی بزرگتر در سر داشت: راهاندازی یک شبکه خبری ۲۴ ساعته.
او منتقد سرسخت تلویزیونهای سنتی و رویکرد رسانههای جریان اصلی بود. به باور او، یکی از دلایل مشکلات آمریکا، کماطلاعی شهروندانش بود. همانطور که لیزا ناپولی، روزنامهنگار سابق سیانان، در کتاب «Up All Night» نوشت، ترنر معتقد بود «هیچ جایی بهتر از تلویزیون قدرتمند برای ترویج دیدگاههای متنوع وجود ندارد. با یک شبکه خبری، شاید بتوان دنیا را نجات داد.»
بسیاری ایده او را دیوانهوار میدانستند، اما او فرصت بزرگی در بازار میدید.
او گفته بود: «من تا ساعت ۷ کار میکردم و وقتی به خانه میرسیدم، اخبار تمام شده بود... بنابراین کاملاً اخبار تلویزیونی را از دست میدادم. فکر کردم افراد زیادی مثل من هستند.»
ترنر میخواست افق اخبار تلویزیونی را بهطور چشمگیری گسترش دهد و برنامههایی درباره کسبوکار، سلامت، ورزش و موضوعات دیگر ارائه کند. او خود اذعان داشت که «تقریباً هیچچیز» از صنعت خبر نمیداند، اما افراد متخصصی مانند ریس شونفلد، نخستین رئیس سیانان، را به کار گرفت.
در اول ژوئن ۱۹۸۰، سیانان — نخستین شبکه خبری ۲۴ ساعته — آغاز به کار کرد و تا امروز نیز فعال است.
ترنر بهسرعت گسترش یافت: در سال ۱۹۸۲ شبکه سیانان۲ (که بعدها Headline News و سپس HLN نام گرفت) و در سال ۱۹۸۵ سیانان جهانی را راهاندازی کرد. بعدها نیز شبکههای غیرخبری مانند TNT، TCM و Cartoon Network را تأسیس کرد.
در میانه دهه ۱۹۸۰، او آرشیو بیش از ۴۰۰۰ فیلم قدیمی شرکت MGM را خرید و با رنگی کردن فیلمهای سیاهوسفید — از جمله «Casablanca» — جنجالهایی در میان سینماگران ایجاد کرد.
در میان تمام شبکههایش، سیانان همواره «فرزند عزیز» او بود، هرچند سالهای ابتدایی این شبکه با مشکلات فنی در پخش زنده همراه بود و برخی منتقدان آن را «Chicken Noodle News» (اخبار آبکی) مینامیدند.
با این حال، ترنر و همکارانش میدانستند که در حال خلق پدیدهای انقلابی هستند.
او گفته بود: «۲۰ سال در دفترم زندگی کردم... ۱۰ سال اول روی یک کاناپه در همان دفتر میخوابیدم.»
کارمندان قدیمی به یاد میآورند که او گاهی با لباس خواب وارد اتاق خبر میشد.
تام جانسون، رئیس پیشین سیانان، گفته است: «او یکی از ما بود... با همان لباس راحتی برای صبحانه به کافه شرکت میآمد.»
با آغاز جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۰، اهمیت یک شبکه خبری ۲۴ ساعته آشکار شد. این نخستین جنگی بود که بهصورت زنده پخش میشد — و تنها از سیانان.
تری مکگورک، مدیرعامل پیشین شرکت پخش ترنر، گفت: «آنچه تد ممکن ساخت، بهاندازه انقلاب اینترنت اهمیت داشت.»
ترنر بهعنوان یک آیندهنگر مورد ستایش قرار گرفت و در سال ۱۹۹۱ عنوان «مرد سال» مجله تایم را دریافت کرد.
در سال ۱۹۹۶، او شبکههایش را با مبلغی نزدیک به ۷.۵ میلیارد دلار به «تایم وارنر» فروخت و بهعنوان نایبرئیس این شرکت باقی ماند و شبکههای کابلی آن را مدیریت کرد.