کشتار جمعی، قطع اینترنت، زندانهای مملو از بازداشتشدگان و چهلمین روز بازداشت برنده جایزه صلح نوبل؛ تصویری روشن از حاکمیت جمهوری اسلامی
از شروع اعتراضات سراسری در هفتم دی ۱۴۰۴، مردم ایران شجاعت و دلاوری کمنظیری در ایستادگی در برابر رژیم دیکتاتوری جمهوری اسلامی از خود نشان دادهاند و در مسیر گذار از استبداد دینی به سوی آزادی، دموکراسی و برابری، بهای انسانی بسیار سنگینی پرداختهاند.
جمهوری اسلامی با خشونتی گسترده و سیستماتیک به این اعتراضات پاسخ داده است. گزارشها از کشتهشدن هزاران نفر حکایت دارد؛ برآوردهای منتشر شده در برخی رسانهها، مبتنیبر اطلاعات رسیده از منابع حکومتی یا بیمارستانها، از کشتهشدن ۵۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ معترض حکایت دارند. حتی مقامهای ارشد جمهوری اسلامی نیز که همواره آمار جنایات خود را بهمراتب کمتر از واقعیت اعلام میکنند، بهطور رسمی کشتهشدن «هزاران نفر» را تأیید کردهاند.
همزمان، بر اساس گزارش رسانهها و نهادهای حقوق بشری، بیش از ۲۶ هزار نفر بازداشت و هزاران نفر مجروح یا دچار آسیبهای شدید شدهاند؛ از جمله جراحات چشمی و نابینایی شمار قابل توجهی از معترضان و ادامه روند پخش اعترافات اجباری معترضان بازداشتشده از تلویزیون جمهوری اسلامی نگرانیها از صدور و اجرای احکام اعدام برای آنان را تشدید کرده است.
در همین حال، طبق آخرین بهروزرسانیهای نتبلاکس، قطع سراسری اینترنت وارد سیزدهمین روز خود شده و با گذشت بیش از ۲۸۰ ساعت از قطع اینترنت در ایران، کشوری با بیش از ۹۰ میلیون نفر جمعیت برای یک روز دیگر همچنان از شبکه جهانی جدا مانده و خانوادهها و دوستان قادر به ارتباطگیری و باخبر شدن از حال عزیزانشان نیستند. به نوشته نتبلاکس، همزمان الگوهای ترافیکی در برخی سکوهای خاص نشاندهنده راهبرد نوظهور «سفیدسازی دسترسیها» است؛ رویکردی که بهطور محدود اجازه دسترسی به برخی خدمات مشخص را میدهد، در حالی که انسداد گسترده اینترنت ادامه دارد.
همچنین مقامات ایران در حال آزمودن یک «اینترانت» (شبکه خصوصی و داخلی) بهشدت فیلتر شده هستند؛ اقدامی هدفمند برای از کار انداختن پیامرسانها، محدود سازی ارتباطات، جلوگیری از مستندسازی و قطع دسترسی شهروندان به اطلاعات حیاتی و جهان خارج.
چند روز پیش، «ائتلاف آزادی نرگس» به همراه ۴۰ سازمان و عضو دیگر هشدار دادند که وضعیت و امنیت آسیبپذیرترین افراد در بازداشتگاهها و زندانهای ایران نباید به فراموشی سپرده شود. مدافعان حقوق بشر، روزنامهنگاران، نویسندگان، هنرمندان و تمامی افرادی که صرفاً به دلیل استفاده از حق آزادی بیان و تجمع مسالمتآمیز بازداشت شدهاند، در معرض خطر جدی قرار دارند و باید فورا و بدون قید و شرط آزاد شوند.
اکنون در چهلمین روز بازداشت غیرقانونی، برنده جایزه صلح نوبل و بیست و چهارمین روز اعتراضات سراسری، نگرانیها درباره وضعیت زندانیان سیاسی و عقیدتی بهطور چشمگیری افزایش یافته است. شماری از چهرههای شناختهشده جامعه مدنی، از جمله نرگس محمدی، سپیده قلیان، جواد علیکردی، هستی امیری، پوران ناظمی در جریان مراسم هفتم خسرو علیکردی، در تاریخ ۲۱ آذر در مشهد، با خشونت و ضرب و شتم بازداشت شدند و همچنان در سلولهای انفرادی و در شرایطی نامعلوم نگهداری میشوند.
نرگس محمدی از دسترسی به وکیل و تماس با خانواده محروم بوده و تنها یک تماس تلفنی کوتاه در ۲۳ آذر داشته که در آن از بدرفتاری شدید، از جمله ضربات باتوم به سر و گردن، و تهدید به اعمال خشونت بیشتر خبر داده است. مقامهای امنیتی حتی مانع تماس تلفنی او با برادرش در داخل ایران شدهاند.
با تداوم قطع اینترنت، حالا بنیاد نرگس هم امکان پیگیری وضعیت او از طریق خانواده در داخل کشور یا دریافت اطلاعات از خانوادههای دیگر زندانیان سیاسی را از دست داده است.
در غیاب نرگس محمدی، بنیاد نرگس از سازمان ملل متحد، نهادهای بینالمللی و مستقل حقوق بشری و دولتهای دموکراتیک میخواهد که اقداماتی فوری و مؤثر برای توقف سرکوب، کشتار، بازداشتهای گسترده و اجرای احکام اعدام در ایران اتخاذ کنند.
ما خواستار توقف فوری تمامی احکام اعدام و آزادی بیقید و شرط همه زندانیان سیاسی و عقیدتی از جمله نرگس محمدی و تمامی مدافعان حقوق بشر و حقوق زنان، فعالان جامعه مدنی، روزنامهنگاران، وکلای دادگستری، نویسندگان، هنرمندان، دانشجویان و فعالان کارگری و محیط زیست هستیم.
ما همچنین بر برقراری فوری و کامل دسترسی آزاد به اینترنت و خدمات ارتباطی و پایان دادن به قطع سراسری اطلاعات تأکید میکنیم؛ اقدامی که مستقیماً به سانسور، تشدید سرکوب و پنهانسازی نقض گسترده حقوق بشر منجر شده است.
ما خواهان دسترسی خبرنگاران مستقل، رسانههای بینالمللی و نهادهای حقوق بشری به ایران و انجام تحقیقات مستقل، بیطرفانه و شفاف درباره کشتارها، شکنجهها، ناپدیدسازیهای قهری و استفاده مرگبار از سلاح علیه معترضان، همراه با پاسخگویی کامل بر اساس حقوق بینالملل هستیم.
بنیاد نرگس نگرانی عمیق خود را نسبت به سرنوشت تمامی افراد بازداشتشدهای که بنا بر گزارشها در بازداشتگاهها و زندانها تحت شرایط دشوار نگهداری میشوند ابراز میکند؛ بهویژه افرادی که با خطر قریبالوقوع صدور و اجرای احکام اعدام از سوی رژیمی مبتنی بر ترس و سرکوب مواجهاند. جامعه جهانی در قبال جلوگیری از این جنایات مسئول است و هر ساعت تعلل میتواند به از دست رفتن جانهای بیشتری بینجامد.
بنیاد نرگس محمدی
۳۰ دی ۱۴۰۴