ساز میزند باد
با رنگهای گرم وُ
دل میدهد برگ
به ماهورِ فصل وُ
تحریر دستهای تو
از زخمهای این لالههای واژگون در انار،
که رنج خاک را
در خیالِ صحنه میگردانند بلند وُ
باران میزند.
وَ این زمین
هنوز گِردِ نور میچرخد
وَ این پرده،
کنار میرود
میایستد،
شانه میتکاند از تاریکی وُ
باغ میشود زمان
از آوازِ هزار پرنده
بر شاخههای پروازت،
که آشیانِ راهاند وُ
التیامِ ماه؛
تا عبور کند،
نو شود،
آشتی کند جهان
با سطرهای از یاد رفتهاش.
ماندانا زندیان
پنجم دی هزار و چهارصد خورشیدی
برنامه رادیویی ویژه زادروز بهرام بیضایی