سه شنبه ۲۱ آذر ۱۳۹۶ - Tuesday 12 December 2017
بازگشت به صفحه اول
 |  درباره ايران امروز  |  تماس با ايران امروز  |  آگهی در ايران امروز  | 
  |   صفحه اول   |   خبرهای روز   |   سياست   |   انديشه   |   فرهنگ و ادبيات   |   جامعه   |   محیط زیست   |   RSS   |  

زیدآبادی: من گمان می‌كنم كه آقای موسوی ممكن است به صورت كاندیدای نظام در آید

iran-emrooz.net | Wed, 11.03.2009, 10:24

روز / احمد زیدآبادی

در باره مفاد این مطلب، نه اطمینانی دارم و نه قرائن و شواهدی روشنی برای آن می‌شناسم. بنابراین، تنها یك ‏حدس است، حدسی البته نه از سر ولنگاری فكری بلكه بر مبنای "منطق امور" منطقی كه برای تحلیل وقایع ‏سیاسی من به آن بسیار اهمیت می دهم.‏

تصوری در بین بسیاری از اصلاح طلبان وجود دارد كه طبق آن، رهبر عالی نظام، خواهان تجدید دوره ‏محمود احمدی نژاد در مقام ریاست جمهوری است، حتی اگر چنین خواسته‌ای علنی هم مطرح نشود، در خفا ‏در حال پیگیری است.‏

تصور فوق می تواند گمراه كننده باشد، زیرا دلایلی قابل طرح است كه آقای احمدی نژاد گزینه مناسبی برای ‏رهبری نظام نیست.‏

آقای احمدی نژاد مسلما در چند مورد استراتژیك از جمله برنامه هسته‌ای ایران طبق نظر رهبری نظام عمل ‏كرده و از همین رو، مورد حمایت قاطع قرار گرفته است، اما این به تنهایی برای حمایت بی چون و چرا از ‏ادامه ریاست جمهوری وی كفایت نمی‌كند.‏

در واقع تصور ادامه حمایت رهبری از آقای احمدی نژاد در صورتی متقن است كه آنچه آقای احمدی نژاد در ‏مقام ریاست جمهوری و در جهت اجرای خواسته‌های ایشان انجام می‌دهد از هیچكس دیگری جز وی بر نیاید.‏

اما می‌دانیم كه چنین نیست، زیرا افراد بسیاری یافت می‌شوند كه حاضرند در جهت اجرای خواست‌های ‏رهبری بكوشند بدون آنكه هزینه‌‌های خاص آقای احمدی نژاد را به وی تحمیل كنند.‏

واقعیت این است كه رهبری نظام جمهوری اسلامی معمولا در تصمیم‌گیری‌های خود، رضایت دایره‌ای از ‏نیروهای مختلف را مورد توجه داشته است كه عبارت بوده اند از قشر به نسبت وسیعی از روحانیون محافظه ‏كار و سنتی، بخشی از دیوانسالاری كشور، نمایندگان بخش تجاری، نظامیان و حتی طیفی از اصلاح طلبان ‏خط امامی.‏

حضور آقای احمدی نژاد در مقام ریاست جمهوری به نوعی نارضایتی بخش‌های مهمی از نیروهای فوق را ‏در پی داشته و آنها را در مقابل دولت قرار داده است. در مقابل، رهبری نیز برای حفظ دولت در برابر ‏فشارها، اقدام به حمایت قاطع از آقای احمدی نژاد كرده و این مساله در دایره‌ای كه ذكر آن رفت، مشكلات ‏پیچیده‌ای را به وجود آورده است.‏

رفع این مشكلات ممكن است در دستور كار رهبری نظام باشد كه این نیز مستلزم حضور فردی در مقام ‏ریاست جمهوری است كه در چند مساله استراتژیك عملكردی مانند آقای احمدی نژاد داشته باشد، اما ‏هزینه‌های فراوان ناشی از رفتارهای خاص او را بر سران نظام تحمیل نكند.‏

اگر ادامه برنامه هسته‌ای، سیاست منطقه‌ای مبتنی بر نفی موجودیت اسرائیل را در كنار نوعی توجه به اقتصاد ‏خرد و سیاست كنترلی در حوزه‌های فرهنگی و سیاسی، رئوس برنامه‌های مورد توجه رهبری تلقی كنیم، به ‏نظرم می‌رسد افراد دیگری به جز آقای احمدی نژاد نیز حاضرند این برنامه ها را با ظرافت بیشتر و حساسیت ‏برانگیزی كمتری دنبال كنند.‏

بر این اساس، بر مبنای برخی اظهار نظرهای میر حسین موسوی می‌توان ایشان را همان فرد مورد نظر ‏دانست.‏

اینكه نزدیكان آقای خاتمی می گویند آقای موسوی فقط برای طرح دیدگاههای خود و زمینه سازی برای تشكیل ‏یك حزب، وارد بحث‌های انتخاباتی شده، به نظرم دقیق نیست. نوع ورود آقای موسوی به موضوع انتخابات و ‏لحنی كه برای كاستن از برخی حساسیت‌های تاریخی در باره خود در پیش گرفته، رفتاری در جهت خروج از ‏انزوای سیاسی نیست، بلكه حكایت از برنامه‌ای ارام و تدریجی اما كاملا جدی برای حضور در میدان رقابت ‏انتخاباتی است.‏

قاعدتا اگر میر حسین موسوی به طور رسمی وارد رقابت انتخاباتی شود، آقای خاتمی بنا به وعده خود مبنی ‏بر حضور یكی از آن دو، در عرصه انتخابات و ترجیح اقای موسوی بر خود، در محذور ناشی از این گفته ‏قرار خواهد گرفت و به رغم فشار دوستانش، به نفع آقای موسوی كنار خواهد رفت.‏

آقای كروبی هم به نظرم حاضر به رقابت با آقای موسوی نخواهد شد و در مقابل او، همان راهی را خواهد ‏رفت كه آقای خاتمی می‌رود.‏

بدین ترتیب در جبهه اصلاح طلبان فقط یك كاندیدا باقی می‌ماند و آن آقای موسوی است، اما روشن است كه ‏آقای موسوی نمی خواهد كاندیدای جناح اصلاح طلب باشد. او به جلب نظر طیف وسیعی از جناح موسوم به ‏اصول‌گرا نیز می‌اندیشد تا به صورت كاندیدایی فراجناحی و به قول خودش اصلاح طلبی اصولگرا ظاهر ‏شود.‏

به نظر می‌رسد اقبال در بین جریان موسوم به اصولگرا از آقای موسوی كم نخواهد بود و تنها حامیان آقای ‏احمدی نژاد در برابر او موضع خواهند گرفت.‏

در رقابت بین آقای موسوی و آقای احمدی نژاد، نفر دوم شانسی برای پیروزی نخواهد داشت.‏

حضور آقای موسوی در مقام رئیس جمهور آینده اما به معنای تداوم برخی از مهمترین سیاست های جاری ‏بخصوص در حوزه خارجی البته بدون سر و صدای بی مورد و برانگیختن حساسیت‌های بیجاست، اما این ‏حضور از یك طرف احتمالا شدت فشارهای خارجی را بر ایران برای مدتی كاهش می‌دهد و از طرف دیگر ‏فشار اصلاح طلبان بر دولت را به كلی خنثی و آنها را با فرمول خاصی در حكومت ادغام می‌كند.‏

به باور من، اصلاح طلبان قادر نخواهند بود در مقابل سرسختی میر حسین موسوی برای ادامه برنامه هسته‌ای ‏همان موضعی را بگیرند كه در مقابل محمود احمدی نژاد می‌گیرند هر چند كه ماهیت عمل هر دو یكی باشد.‏

با این همه، دولت آقای موسوی در حوزه فرهنگی و سیاسی انعطاف ناپذیری دولت آقای احمدی نژاد را ‏نخواهد داشت و گر چه در این دو حوزه نیز اصل "كنترل" را رعایت خواهد كرد، اما دایره فعالیت را ‏وسیعتر خواهد گرفت.‏

بدین ترتیب من گمان می‌كنم كه آقای موسوی ممكن است به صورت كاندیدای نظام در آید هر چند كه نه ‏مطمئنم و نه شاهد و قرینه‌ای برای آن دارم. فقط منطق امور این را ایجاب می‌كند، اما منطق امور حسی ‏شهودی است، هر چند كه آن را باید مطرح كرد، ولی روی آن نمی توان شرط بست. ‏


Iran Emrooz
(iranian political online magazine)
iran emrooz©1998-2017
ايران امروز (نشريه خبری سياسی الكترونيك)
«ايران امروز» از انتشار مقالاتی كه به ديگر سايت‌ها و نشريات نيز ارسال می‌گردند معذور است. استفاده از مطالب «ايران امروز» تنها با ذكر منبع و نام نويسنده يا مترجم مجاز است.