پنجشنبه ۲۴ آبان ۱۳۹۷ - Thursday 15 November 2018
بازگشت به صفحه اول
 |  درباره ايران امروز  |  تماس با ايران امروز  |  آگهی در ايران امروز  | 
  |   صفحه اول   |   خبرهای روز   |   سياست   |   انديشه   |   فرهنگ و ادبيات   |   جامعه   |   محیط زیست   |   RSS   |  

نامه نرگس محمدی به محمود احمدی‌نژاد

نرگس محمدی، نایب رییس کانون مدافعان حقوق بشر در نامه‌ای به محمود احمدی نژاد، اعلام کرد که از محل کار خود اخراج شده است. این فعال حقوق بشر که از سال ۱۳۸۰ در این شرکت مشغول به کار بوده است در نامه خود به احمدی نژاد نوشته که حکم اخراجش سیر امنیتی داشته است.

iran-emrooz.net | Sun, 29.11.2009, 17:25

در پی اخراج از محل کار، ارسال شد
نامه نرگس محمدی به محمود احمدی‌نژاد

نرگس محمدی، نایب رییس کانون مدافعان حقوق بشر در نامه‌ای به محمود احمدی نژاد، اعلام کرد که از محل کار خود اخراج شده است.

به گزارش سایت کانون مدافعان حقوق بشر، نرگس محمدی بیست و هشتم آبان ماه ۱۳۸۸ از شرکت بازرسی مهندسی ایران اخراج شده است. این فعال حقوق بشر که از سال ۱۳۸۰ در این شرکت مشغول به کار بوده است در نامه خود به احمدی نژاد نوشته که حکم اخراجش سیر امنیتی داشته است.
او سپس به توضیح این سیر امنیتی پرداخته است. محمدی در پایان نامه به احمدی نژاد نوشته در شرایطی که می‌تواند آزادانه بیاندیشد و بنویسد و عقیده اش را به دور از شکنجه اعلام کند، باور دارد که کانون مدافعان حقوق بشر و شورای ملی صلح، نهادهای مدنی و قانونمند در کشور ایران هستند که کارنامه قابل قبولی در نزد ملت سرفراز ایران دارند و همکاری و خدمت به آنها افتخار بزرگی برایش است.

او همچنین شیرین عبادی برنده جایزه نوبل را فردی ملی و زنی شجاع و بشر دوست دانسته که در راه تحقق صلح و حقوق بشر در چهان تلاش می‌کند. متن نامه نرگس محمدی به محمود احمدی نژاد که در هفتم آذرماه ۱۳۸۸ برای او ارسال شده، به شرح زیر است:

جناب آقای دکتر احمدی نژاد
با سلام و احترام
اینجانب نرگس محمدی، همسر تقی رحمانی و مادر دو فرزند خردسال سه ساله ام. اکنون در کانون مدافعان حقوق بشر که به شکل غیر قانونی دفتر آن بسته شده است و نیز در شورای ملی صلح فعالیت می‌کنم. از تاریخ ۱/۷/۱۳۸۸ نیز بعد از بسته شدن فله‌ای مطبوعات، تا تاریخ ۲۸/۸/۱۳۸۸ در شرکت بازرسی مهندسی ایران در گروه‌های تخصصی بازرسی صنعتی و معدنی و بازرسی آسانسور با داشتن حکم استخدامی خدمت کرده ام و در تاریخ ۲۸/۸/۱۳۸۸ از محل کار اخراج شدم. این رزومه کوتاهی از زن ۳۶ ساله ایرانی است.

اما بد نیست بدانید که حکم اخراج من سیری امنیتی طی کرد تا بالاخره ابلاغ شد. در خرداد ماه ۱۳۸۷ و در هنگام بازگشتم از نشست کاری مدافعان حقوق بشر و مسئولان و کارشناسان سازمان ملل متحد در وین، وزرات اطلاعات دولت جنابعالی، من را احضار کرده مورد بازجویی قرار دادند. در تاریخ ۱۸/۲/۱۳۸۸ نیز که عازم گواتمالا برای شرکت در نشست زنان بودم، به شکل غیر قانونی ممنوع الخروج شدم. این در حالی است که محکومیتی نداشتم و حتی تا کنون به عنوان متهم هم به دادگاه فرا خوانده نشده ام. به هر حال پاسبورت من توسط ماموران ریاست جمهوری مستقر در فرودگاه ضبط شد و من از آن تاریخ پاسبوت هم ندارم. به همین دلیل مجددا در خدمت ماموران وزارت اطلاعات بودم و در این جلسه به صراحت از من خواسته شد که از شورای ملی صلح و کانون مدافعان حقوق بشر استعفا نمایم و تهدید شدم که در غیر این صورت محرومیت‌های بیشتری در انتظارم خواهد بود.

در تاریخ 28 خرداد ماه یعنی شش روز بعد از انتخابات اخیر یکی از مامورینی که در جلسات حضور داشتند طی تماس تلفنی اظهار داشتند که چنانچه کوچکترین تحرکی داشته باشم و از تهران خارج نشوم به همراه هر دو فرزند کوچکم بازداشت خواهم شد. بعد از آن و در جلسه‌ای دیگر ماموران وزارت اطلاعات به عنوان آخرین اخطار اعلام نمودند که در صورتیکه از کانون مدافعان حقوق بشر و شورای ملی صلح و هر گونه ارتباطی با خانم عبادی برنده جایزه صلح نوبل کناره گیری نکنم ، از کار اخراج و بازداشت خواهم شد.

در شهریور ماه به دلیل قبولی در یک دوره آموزشی تخصصی کاری از وزارت اطلاعات خواستم تا پاسبورتم در اختیارم قرار گیرد که جواب دادند نظر وزارت نسبت به شما منفی است و نمی‌توانید در این دوره شرکت کنید مگر اینکه در مورد خواسته‌های ما تجدید نظر کنید.

و بالاخره در ۲۸/۸/۸۸ مدیر عامل شرکت اعلام کردند که از من خواسته شده تا شما را اخراج کنم و من شرعا و اخلاقا دلیل خواستم که از بالا گفتند تشخیص این قضیه با آنهاست. ایشان از من خواستند به عنوان آخرین فرصت با ماموران صحبت کنم تا از اخراجم صرف نظر نمایند و به صراحت با جانبداری از من خواستند که از فعالیت‌هایم دست بردارم و خوب البته من هم نظراتم را گفتم و ایشان گفتند که موظف به اخراج من هستند.

بالاخره من همان روز و در ظرف یک ساعت از محل کار اخراج شدم. صحبت مدیر عامل با من از ساعت ۳ الی ۴:۱۵ انجام شد و جالب اینجاست که علی رغم حضور من در ۳۰/۸/۸۸ به اصرار مدیر عامل اخراج به تاریخ 2 روز قبل صادر شد.

در سطور فوق سعی کردم مختصرا شرح وضعیتی از خود ارائه کنم و اکنون می‌خواهم آنچه را می‌پندارم بازگو نمایم. به یاد دارم زمانی که به عنوان رییس جمهور بعد از دوران اصلاحات بر سر کار آمدید از مهرورزی و آوردن بهره نفت کشور بر سر سفره‌های ایرانیان سخن گفتید و مهرورزی مرام بزرگان است، اما آنچه این روزهای تلخ شاهدیم امر خلاف آن یعنی کینه ورزی و خشونت ورزی در اشکال عریان وبیچیده است.

قطعا کسانی که از سال‌ها قبل از کار و از تحصیل محروم شده‌اند کم نیستند و من قطره‌ای در این دریای طوفان زده از ظلم وجورم. زنان ومردانی که به دلیل داشتن تفکری مخالف و یا حتی متفاوت از حکومت محرومیت‌های سنگینی را متحمل شده و خود و خانواده‌هایشان قربانیان این خشونت بی حد و مرز شده‌اند. از این حیث باید زبان در کام کشم و شرم نمایم تا از آنچه بر خود رفته سخن گویم اما از این حیث که باید از حقوق اساسی مان بگوییم و بنویسیم و سکوت نکنیم تا روزی در این سرزمین بلاکش نیز حق داشتن کار و حق تحصیل جزء حقوق انسانی به شمار آید نه امتیاز و وسیله‌ای برای تهدید انسانها توسط حکومت‌ها باید گفت و نوشت.

و از این منظر به خود اجازه دادم تا بگویم به کدامین گناه فرزندان خردسال من باید قربانیان کینه ورزی این دولت قرار گیرند؟

پدر این کودکان ۱۵ سال زندان این حکومت را تحمل کرده و هنوز یک فعال مدنی و سیاسی و قانونمند است. او که در آغازین سال‌های جمهوری اسلامی به دلیل بازداشت‌های متوالی محروم از تحصیل در رشته تاریخ در دانشگاه تبریز شد، به دلیل زندان‌های طولانی هرگز موفق به اشتغال نشد و عملا همواره از داشتن شغل محروم بود. شاید گفتن از چنین وضعیتی سخت نباشد، اما اینگونه زیستن و از هر حقی در این سرزمین بی سامان محروم بودن بسیار دشوار است.

و اما من، فردی که در هیچ دادگاهی مجرم شناخته نشدم و فقط و فقط یک فعال حقوق بشر و صلح طلبم، اکنون باید به خواست وزارت اطلاعات که باید حافظ امنیت ما شهروندان باشد، قدم در راه محرومیت‌های متوالی گذارم.
آیا فعالیت حقوق بشری و تلاش برای صلح گناهی نابخشوندی است که حتی حق داشتن نانی برای خوردن هم نباید داشته باشیم؟

آیا حکومتی که مدعی حکومت علی است می‌داند که علی هرگز حق هیچ مخالفی را از بیت المال قطع نکرد؟ این در حالی است که فعالیت من در حوزه حقوق بشر است که تلاش ما در کانون بر این مبناست که وضعیت حقوق بشر در ایران را در حد توان خود بهبود بخشیم و نیک مستحضرید که مصلحان در هر جامعه‌ای مورد تکریم وتحسین‌اند نه مستوجب تحقیر و تهدید.

آیا فعالیت ما در کانون برای التیام اندکی ازآلام خانواده‌های مظلوم زندانیان، این چنین خشم حکومت را موجب شده یا تلاش ما برای تحقق صلح و مقابله با هر خشونتی در شورای ملی صلح این چنین بر صاحبان قدرت گران آمده است؟

حال سوال اینجاست که که مهرورزی شما که وعده بیش از ۴ سالتان است شامل چه کسانی میشود؟ آیا فقط شامل مدار بسته حلقه زده بر گردتان است و لاغیر؟

آیا تصور نمی‌کنید که این رفتار با هموطنان خود از هر گروه و مرامی که باشند، ظلمی بزرگ و نابخشودنی در نزد ملت بزرگ ایران وتاریخ این سرزمین خواهد بود؟ آیا بریدن نان از گلوی کودکان معصوم و بی گناه ما نمایشی از مهرورزی این دولت و سندی برای اثبات حکومت علی وار این نظام است؟

آیا درآمد باد آورده نفت فقط متعلق به آقازاده‌ها و نورچشمی‌های حکومت است و سایر کودکان جامعه سهمی از آن ندارند؟ حتی کوکان مادران و پدرانی که سال‌ها به این جامعه خدمت کرده‌اند و از طریق کار وتلاش در گوشه‌ای از این مرز و بوم به رشد، بیشرفت و آبادانی کشور یاری می‌رسانند؟

این حقیر 8 سال در عرصه بازرسی مهندسی صنعت در ایران و در بروژه‌های ملی چون پارس جنوبی در حد توان تلاش و خدمت کردم که تقدیر نامه‌های این خدمات نیز در پرونده ام محفوظ است، اما چون اوامر وزارت اطلاعات دولت جنابعالی را نبذیرفتم، علی رغم رضایت مدیر بازرسی از عملکرد حرفه ایم ظرف یک ساعت اخراج شدم. حتی یک ماه هم به من فرصت داده نشد تا حداقل به دنبال کاری دیگر باشم.

آیا تصور نمی‌کنید که چنین رفتاری با هموطنانتان نه فقط خارج از قواعد قانونی بلکه به دور از جوانمردی، اخلاق و انسانیت است و حال آنکه ایرانیان به جوانمرد و شرافتمندی شهره اند؟

در خاتمه در شرایطی که می‌توانم آزادانه بیاندیشم و بنویسم و عقیده ام را به دور از شکنجه اعلام نمایم و البته ملاک هم فقط همین است و بس، باور دارم که کانون مدافعان حقوق بشر و شورای ملی صلح ،نهادهای مدنی و قانونمند در کشور ایران هستند که کارنامه قابل قبولی در نزد ملت سرفراز ایران دارند و همکاری و خدمت به آنها افتخار بزرگی برایم می‌باشد. همچنین خانم عبادی برنده جایزه نوبل فردی ملی و زنی شجاع و بشر دوست است که در راه تحقق صلح و حقوق بشر در چهان تلاش می‌کند و همکاری با صلح طلبان جهان نه تنها امری مذموم نیست که امری با ارزش است و صلح و حقوق بشر در مقابل جنگ و خشونت از آرمان‌های بزرگ تاریخ بشریت است که قطعا بیشتر تلاش خواهم نمود.

نرگس محمدی
۷/۹/۱۳۸۸




Iran Emrooz
(iranian political online magazine)
iran emrooz©1998-2018
e-mail:
ايران امروز (نشريه خبری سياسی الكترونيك)
«ايران امروز» از انتشار مقالاتی كه به ديگر سايت‌ها و نشريات نيز ارسال می‌گردند معذور است. استفاده از مطالب «ايران امروز» تنها با ذكر منبع و نام نويسنده يا مترجم مجاز است.