جمعه ۳۰ شهريور ۱۳۹۷ - Friday 21 September 2018
بازگشت به صفحه اول
 |  درباره ايران امروز  |  تماس با ايران امروز  |  آگهی در ايران امروز  | 
  |   صفحه اول   |   خبرهای روز   |   سياست   |   انديشه   |   فرهنگ و ادبيات   |   جامعه   |   محیط زیست   |   RSS   |  

مسأله اصلی مردم انرژی هسته‌ای يا گرانی نيست

كيوان صميمی: مسأله اساسی مردم كه در واقع سال‌هاست كه اين مسأله ايجاد شده مسأله حق و حقوق ريشه‌ای مردم‌ست، مسأله حقوق بشر هست كه در اين مملكت پايمال شده و می‌شود. بقيه‌ی مسايل زاييده‌ی اين مسأله ريشه‌ای اصلی هستند.

iran-emrooz.net | Mon, 16.10.2006, 18:10

گفتگوی شبكه راديو تلويزيون استراليا با كيوان صميمی (مدير مسئول نامه)

س- آقای صميمی، اين چند هفته گرانی به مسأله‌ی مهمی تبديل شده و حتی بين جناح‌های خود جمهوری اسلامی بحث‌انگيز شده است. شما به‌عنوان يك صاحبنظر سياسی ارزيابی‌تان چيست؟

من فكر می‌كنم كه اين بحث‌های گرانی اگرچه كه بحث مهمی هست اما دولت و يك عده‌ای خاص دارند از اين مسايل استفاده‌های خودشان را می‌كنند. مسأله‌ی اصلی كه گرانی هم از آن ريشه ايجاد شده مسايلی هستند كه در اين حكومت و اين دولت وجود دارد و فكر می‌كنم كه حتی مسأله انرژی هسته‌ای هم كه مدت‌های زيادی هست كه در صدر واقع شده ظاهراً آن هم مسأله اصلی مملكت و مردم نيست. مسأله اساسی مردم كه در واقع سال‌هاست كه اين مسأله ايجاد شده مسأله حق و حقوق ريشه‌ای مردم‌ست، مسأله حقوق بشر هست كه در اين مملكت پايمال شده و می‌شود. بقيه‌ی مسايل زاييده‌ی اين مسأله ريشه‌ای اصلی هستند كه در هر مقطعی به شكلی اين مسايل خودشان را نشان می‌دهند؛ مسأله هسته‌ای، مسأله گرانی، مسأله اختلاف اين جناح و آن‌جناح، مسأله انتخابات يا غيره و ذالك. در حال حاضر به‌نظر من قدرت‌مداران و حاكمان بعد از اين‌كه عرصه‌ی قدرت را به‌طور كامل تصاحب كردند، عرصه‌ی عمومی را هم می‌خواهند يك‌دست و يك شكل بكنند.

س- منظور شما در اين‌جا از عرصه عمومی چيست؟

همان تعبير هابرماسی از عرصه‌ی عمومی منظورم است، ارتباط مهمی جنبش دانشجويی با عرصه عمومی دارد. در ايران، جنبش دانشجويی هميشه مترقی‌ترين و تأثير‌گذارترين و در عين‌حال گسترده‌ترين (يعنی عمومی‌ترين) و شجاع‌ترين جنبش در ايران بوده است. دولت فعلی هدف اصليش و فشار اصليش برای اين‌كه حقوق بشر را آن‌طور كه خودش می‌خواهد تفسير بكند، و البته در ذيل اين تفسير به‌دنبال منافع اصلی خودش هست و بنابراين فشار اصلی را اين يكسال اخير گذاشته روی دانشگاه. چه اساتيد و چه دانشجويان و دارد يك فضای رعب و وحشت را در حوزه‌ی دانشگاه ايجاد می‌كند كه بتواند جنبش دانشجويی را از بين ببرد و بتواند فضای دانشگاهی را مثل فضای حكومت كه يكدست شده فضای دانشگاهی را هم به‌تدريج يكدست بكند. كلاً فضای آموزش كشور را، از دانشجويی هم فراتر و حتی فضای دانش‌آموزی كه اصولاً تربيت انسان‌ها در اين حوزه‌هاست. الان بيش‌ترين فشار را روی جنبش دانشجويی گذاشته و به‌صورت خيلی آرام و بی‌سروصدا حوزه آموزش و پرورش را هم هدف گرفته و آن‌جا را هم از پايين و از بچه‌گی، افراد را شستشوی مغزی می‌دهد. آن‌ها به‌قول خودشان می‌خواهند يك "امّت" بسازند، مردمی يك شكل و همفكر. البته اگر كه روشنفكران اگر كه جنبش دانشجويی و اگر كه فعالان سياسی هوشياری و شجاعت خود را حفظ بكنند بنيادگرايان موفق نخواهند شد.
يك نكته‌ی قابل توجه اين است كه دولت بنيادگرای آمريكا هم دانسته و يا ندانسته به تندروهای داخلی كمك می‌كند. كشورهای غربی و در رأس آن آمريكا به اين مسأله‌ی انحرافی و بزرگنمايی شده‌ی انرژی هسته‌ای كه حكومت جمهوری اسلامی باز كرده مشغول شده‌اند و در اين خط انحرافی افتاده‌اند و از مسأله اصلی كه عدم رعايت حقوق بشر در ايران است و ريشه‌ی بقيه مسايل است، غافل شده‌اند.

س- آيا می‌توان گفت كه مطبوعات هم جزء اين عرصه‌ی عمومی است كه شما گفتيد و نشريه نامه و خود شما هم تحت تأثير اين فشار قرار گرفته‌ايد؟

بله. درست است؛ مطبوعات هم از تنفس‌گاه‌های اين عرصه عمومی هستند و بسيار ارتباط مستمری می‌توانند با عرصه عمومی داشته باشند. و در شكل دادن و سوگيری عرصه‌ی عمومی اثر زيادی دارند و اين است كه آقايان، مطبوعات را وقتی به يك حدی از اثر‌گذاری می‌رسند، می‌خواهند كه آن‌ها را از سر راه بردارند.

س- شما مدير مسؤول ماهنامه فرهنگی، سياسی "نامه" هستيد كه بسيار مورد توجه محافل روشنفكری ايران بود. اين نشريه متأسفانه چند هفته پيش به دستور هیأت نظارت بر مطبوعات بسته شد برای ما بگوييد كه حالا چه تصميمی داريد؟ آيا در فكر هستيد كه نامه يا نشريه مشابهی را با همان محتوا مجدداً عرضه كنيد؟

اين تعطيلی نامه فعلاً اگر از جهت سياسی نگوييم، از زاويه حقوقی هنوز تعطيلی آن دائمی و قطعی نيست. بنابراين اولويت يكم اين است كه از نامه رفع توقيف شود. هیأت نظارت بر مطبوعات اين ماهنامه را توقيف كرده و بعد پرونده هم ارسال شده به دادگاه. اما گويا فقط "ظاهراً" ارسال شده، چون وقتی كه من يا وكيلانم به دادگاه می‌رويم می‌گويند پرونده‌ای نيامده، ولی دفتر هیأت نظارت می‌گويد سه هفته هست كه پرونده را فرستاده‌ايم. در واقع دارند بازی می‌دهند مدير مسوول را و اتلاف وقت می‌كنند. در هر صورت به‌لحاظ حقوقی من هنوز اميد دارم كه سير دادگاه را طی بكنم چون دادگاه علنی است و انشاءالله هیأت منصفه، عادلانه رای خواهد داد. اين از زاويه حقوقی بود اما از زاويه سياسی مسأله طور ديگری است. اگر يك اراده‌ی سياسی پشت اين موضوع باشد كه به احتمال زياد هست، در صورتی كه تغييری در شرايط سياسی مملكت در ماه‌های آينده ايجاد نشود آن وقت است كه اين توقيف ادامه خواهد داشت.

س- با تشكر از شما كه در اين مصاحبه شركت كرديد.




Iran Emrooz
(iranian political online magazine)
iran emrooz©1998-2018
e-mail:
ايران امروز (نشريه خبری سياسی الكترونيك)
«ايران امروز» از انتشار مقالاتی كه به ديگر سايت‌ها و نشريات نيز ارسال می‌گردند معذور است. استفاده از مطالب «ايران امروز» تنها با ذكر منبع و نام نويسنده يا مترجم مجاز است.